Nou ja, nieuw voor ons dan. Een kennis heeft een oude foto van het huis gevonden in een antiekhandel in Arlon. Hartstikke leuk. Langzaam maar zeker krijgen we een klein archiefje aan oude foto's en afbeeldingen van het chateau. Kijk hoe het ooit was... 
Ik schrijf graag over de beesten op Borchamps. Weinig maakt me vrolijker dan een hoop kloppende harten om me heen. De kippen zijn in volle legstemming: elke week produceren ze zo'n dertig eieren. Inmiddels delen we volop uit, want hier is niet tegenop te eten. Een van de dames is zelfs in de broedstand gegaan. En fanatiek ook. Luid protesteert ze als ik haar van eigen en andervrouws eieren optil. De zinloosheid van haar gedrag - bij gebrek aan een haan - is komisch en meelijwekkend tegelijk.
De pauwen groeien hard. Inmiddels krijgen ze al behoorlijk kleur, het mannetje uiteraard wat meer dan het vrouwtje. Als de lente doorbreekt, zullen we een nieuw onderkomen voor ze maken rond een van de hoge bomen, zodat ze meer vrijheid hebben en vanaf hoogte hun aanwezigheid goed kenbaar kunnen maken. De bokken en geiten wandelen tevreden rond. Naar alle waarschijnlijkheid zijn beide geiten zwanger en zullen we over een maand of twee opnieuw gezinsuitbreiding kunnen verwelkomen.
Gisteravond zag ik een beest dat ik nog niet eerder op het landgoed had waargenomen. Rijdend over de oprit stond ineens een das voor de auto, heel even stil en vervolgens in vliegende vaart het veld achter het zwembad in. Een prachtig getekend dier, en nu ben ik benieuwd of het een verdwaald exemplaar was, of dat er ergens op het landgoed een dassenburcht gebouwd is of wordt. Ik zal mijn ogen goed openhouden de komende maanden.
Alle sneeuw is verdwenen. De PvdA is blij dat ze weer kunnen gaan folderen. Spontaan heeft die partij het begrip mooiweerpolitici geïntroduceerd. Leuk voor scrabble. Mooi weer spelen heeft die club overigens vaak als motto gehad. Koren op de molen voor kamergenoten als Wilders. Die heeft op zijn beurt de Nederlandse taal verrijkt met de term haatzaaipolitici. Oud defensieminister Voorhoeve is overgelopen van de VVD naar D66. Die mag samen met Fred Teeven in het theekransje partijwippolitici. Laten we trouwens de nieuwe vereniging lulteveelpolitici niet vergeten, voorgezeten door Arend-Jan Boekestijn. Ik google ondertussen nog naar de praatgroepjes sneeuwstoepjespolitici, wolfinschaapklerenpolitici, neukstiekempolitici en bemoeimemetzakenwaarikgeenverstandvanhebpolitici. Gelukkig heb ik Rita Verdonk weer eens zien optreden in de Tweede Kamer. Het gebrek aan strooizout had haar dit keer eens niet belemmerd de weg naar Den Haag te vinden. Geweldige vrouw. Als ik een vacature had, zou ik haar die graag aanbieden. Helaas werk ik niet bij de Explosieven Opruimingsdienst.
Het wordt zo langzaam maar zeker steeds treuriger om het optreden van onze volksvertegenwoordigers te zien. In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen geven ze je steeds meer aanleiding om 3 maart met kruik, wodka en paracetamol gewoon op de bank te blijven zitten. O ja... Wilders wil Mohammed B oproepen om te bewijzen hoe gevaarlijk moslims zijn. Ik wacht met angst en beven de volgende stappen af. Gaat hij een veroordeelde jongetjesverkrachter oproepen om te bewijzen hoe gevaarlijk homo's zijn? Gaat hij een veroordeelde verpleegster oproepen om aan te tonen hoe gevaarlijk de gezondheidszorg is? Of nog erger: hoe gevaarlijk vrouwen zijn? Ik krijg er steeds meer spijt van dat ik niet bij de Explosieven Opruimingsdienst werk.
Het is een vuistregel dat na een inbraak de bewuste criminelen binnen een paar maanden nog eens terugkomen. Bij ons moet het blijkbaar sneller. Afgelopen woensdagavond na elven liepen minstens twee mannen om het huis. Shiva sloeg hard aan, en de in huis aanwezige schilders - ik zat in Nederland en Jochem in Vlaanderen - zijn naar buiten gevlogen, maar ja, toen waren de niet uitgenodigde vogels ook gevlogen. Inmiddels hebben we gezien dat men in de portierswoning heeft geprobeerd brand te stichten, althans: het kan ook een vuurtje zijn dat een zwerver heeft trachten te maken om zich warm te houden in deze veel te koude winter.
Het zint me niet. We hebben de oude poort bij de originele oprijlaan nu met tientallen meters prikkeldraad verstevigd. Toen we dat deden, om half twee 's nachts, werden we getrakteerd op een bezoekje van een ons onbekende buurman die met een honkbalknuppel onze kant op kwam. Deze Oosteuropese vrachtwagenchauffeur huurt het kleine bungalowtje een paar honderd meter noordelijk van onze oude oprijlaan. Ik ben er maar gewoon op afgestapt en heb een ongemakkelijke social talk gehouden. Een kennismaking zou niet moeten hoeven plaatsvinden met een knuppel in de hand.
Ondertussen blijkt dat in het afgesloten oude badkamertje in de kelder een rat via het riool door de wc naar boven is gekropen, zich daar onder de toiletrand heeft opgehangen en nu onbedaarlijk ligt te rotten. De stank is onverdraaglijk in dat hok en we bedenken nog hoe we dit smerige karwei moeten aanpakken. Maar goed: liever een rat in de kelder dan ratten op twee benen op mijn terrein. De politie in Nassogne - die het dichtst bij waren toen ik aangifte wilde doen, maar niet communiceren met hun collega's in Marche - moet nog steeds de aangifte toesturen. Maar inmiddels heeft de verzekering al laten weten de diefstal niet te dekken. Het maakt blijkbaar niet uit dat je poort vernield is, het slot verdwenen, een zware zitmaaier zonder sleutel weg is gesleept achter een auto aan: het ding had in een afgesloten schuur moeten staan... lang leve de assureurs...
Enfin: de alertheid is groot. En hoewel het terrein natuurlijk nooit hermetisch af te sluiten is, raad ik niemand aan de komende periode ongevraagd op het landgoed te komen. Mijn kwaadheid is zo groot, dat ik met graagte rechter en beul tegelijk speel. Ik maak mijn dagelijkse rondes over de velden in ieder geval niet in mijn blote reet.
Het gebeurt niet vaak dat ik een film kijk en de gruwelijkheid tranen over mijn wangen laat lopen. Maar zondagavond was het zover. Ik had van M de film Un Amour à Taire geleend, over homoseksualiteit in de tweede wereldoorlog. Een afschuwelijk verhaal dat niet vaak genoeg verteld kan worden. Een prachtige film die niet vaak genoeg vertoond kan worden. Een dramatische geschiedenis die me er vlijmscherp van doordringt blij te zijn in de 21e eeuw in West-Europa te wonen. Fout fout fout dacht ik aan een stuk, en ik realiseerde me dat er nog talloze landen zijn waar deze film niet eens uitgezonden mag worden, want het begrip perversiteit is nog te vaak voor meerdere uitleg vatbaar.
Gisteravond vonden de opnames plaats van de 48e aflevering van 'De Publieke Zaak', de maandelijkse talkshow van WebTV. Het liep als een trein. De passie en het enthousiasme van gitarist Julian Sas spatte van de tafel, de worsteling van zijn gitaarbouwer Patrick Koopman als hij na vier maanden handenarbeid een instrument aan zijn nieuwe bespeler aflevert, was ontroerend, de gretigheid van Marianne Schuurmans over haar nieuwe baan als burgemeester van Millingen aan de Rijn werkte aanstekelijk, en de - ook na het sterven van zijn partij - strijdvaardigheid van Frans Peperzak was bewonderenswaardig. Eén probleem: na afloop van het stimulerende gesprek bleken twee draden niet te zijn ingeplugd.... één uur beeld was opgenomen, nul minuten geluid. Fout fout fout.
Wat ook fout fout fout is? De nieuwe Duitse EU-commissaris voor energie en dan vooral de manier waarop hij Engels spreekt (volgens hemzelf DE zakentaal van de wereld).... geniet van dit genante filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=OXPPu418C78
Het weekend was al niet zo lekker begonnen. De maandag deed er nog een schep bovenop. Ik ben benieuwd naar de week. Ik heb wel even genoeg fout fout fout geroepen.
Gedoe en gesodemieter. Vannacht heeft een stel inbrekers zich via het doorknippen van het slot aan de oude poort toegang verschaft tot het terrein en daar onze grasmaaier gejat. Het geelgroene gevaarte waarop ik vele uren lang de grasvelden heb gekortwiekt, is verdwenen. Een stel sporen van een auto is alles wat rest. De driftig in een kladblokje aantekeningen makende agenten konden enkel nog de lege schuur fotograferen en de oude afrastering waaruit het slot verdwenen was.
Wat erger is: het moet gedaan zijn door mensen die precies wisten wat ze deden. Het is namelijk geen operatie van vijf minuten die je daar kunt uithalen. In het pikkedonker moet je precies weten waar je moet zijn om dat ding weg te trekken, je moet het slot forceren, door de natte modder rijden, het apparaat uit de schuur duwen (want er zat uiteraard geen sleutel in), en dan weer in het pikkedonker dezelfde weg terug zien te vinden. Geen twijfel mogelijk dat men eerder op verkenning is geweest. En dat maakt me woest en baart me tegelijkertijd zorgen.
Vanuit het huis is de schuur niet te zien, en de wei is te ver om een rustig rijdende auto op te merken als die zich ongeoorloofd een weg over het land baant. Ook hiervoor is er dus maar één oplossing: een nieuwe poort zo snel mogelijk voor de oude oprit planten en daarmee de toegang met voiture dus hermetisch afsluiten/onmogelijk maken. Cameraatje erbij, verklikkerlampen en de rest van de flikkerse boel. En verdomme als ik er toch achter kom wie dat geflikt heeft. Want dit is geen toevallige diefstal. Dit komt van te dichtbij. En opnieuw is de illusie van ongestoord gewoon je leven kunnen leiden ingedeukt.
Het was de week van de lichamelijke gebreken. In Maastricht brak Leers het hoofd over uitleg en excuses vanwege een onhandige aankoop van een Bulgaarse vakantiewoning. In Den Haag brak Balkenende zijn tong over hoe om te gaan met zelfkritiek, brak Hamer haar hersens over hoe hard het spel gespeeld kon worden, en bleef de Tweede Kamer bijna psychotisch achter bij het amateuristische schouwspel van een stel onverbeterlijke brekebenen. Ondertussen verloor Willem-Alexander zijn evenwicht op de schaats en scheurde zijn schouder.
Terwijl in Haïti tienduizenden mensen het leven lieten onder instortend puin, telde in Nederland maar één vraag: hoe verleng ik mijn politieke leven? Terwijl in de Cariben machteloze mensen slechts 'help' riepen, goochelde men hier met interpretaties van woorden en uitdrukkingen. Terwijl in Irak nog het afgelopen jaar 5000 slachtoffers vielen als uitvloeisel van een op leugens en animaties gebaseerde oorlog, was het maximaal haalbare in Nederland 'dat het rapport van de commissie Davids leidend zou zijn bij de komende reactie van het kabinet'. Vele mensen zijn lijdend en zullen lijdend zijn wanneer dit kabinet opnieuw met literaire kunstgrepen zijn stoepje schoonveegt. Want dat stoepje veegt JP wel schoon, niet zijn eigen oprit.
Leers verdient een schouderklopje. Zijn onhandigheid had hem best vergeven kunnen worden. Balkenende verdient ook een schouderklopje, maar dan een stuk harder, zodat hij eindelijk losgewrikt wordt van het plakkende pluche. W.A. wil geen schouderklopje, want het letterlijk rijden van een scheve schaats blijft niet zonder gevolgen. In Irak en Haïti schiet niemand wat op met schouderklopjes, daar hebben ze vele brede schouders nodig om de ellende mee te dragen. Het was de week van de lichamelijke gebreken, maar dat stond volledig in de schaduw van geestelijk onvermogen.
Volgens een bejaarde katholieke Duitser is het homohuwelijk een aanval op de schepping (http://www.nu.nl/buitenland/2160012/homohuwelijk-aanval-schepping.html). Ook in 2010 blijft de roomse kerk zich dus buiten de werkelijkheid plaatsen, kent geen enkele vorm van bescheidenheid, veroordeelt mijn manier van leven. Volgens de vorige maand nog letterlijk - en na vandaag denk ik: terecht - tot struikelen gebrachte Beierse vader moeten mensen handelen volgens het plan van God. Ik begrijp dus dat het plan van God is dat een kleine groep travestieten midden in Rome vol pracht en praal celibatair door het leven moet en zijn bestaan moet vullen met het afzeiken van groepen mensen. Behoudens het celibataire ken ik nogal wat groepjes die zich prima aan deze leefregels houden...
Dan luister ik liever naar het afzeiken van Marc-Marie Huijbregts, van wie ik gisteren de vierde theatervoorstelling in Maastricht bezocht. Geef mij maar Urbi et Ordi in plaats van Urbi et Orbi. Ik heb geleerd dat als ik een kwartier geen duiven zie, ik als een gek in de auto moet springen naar hoger gelegen gebiedsdelen. Hard heb ik moeten lachen om het afzeiken van Belgen, en wat mij betreft terecht als je het zoveelste bizarre optreden van de bezopen minister Daerden aanschouwt (http://www.nu.nl/buitenland/2159178/standje-belgische-minister-dronkenschap.html; kijk het filmpje, je schaamt je plaatsvervangend kapot). Waarom zeikt niemand deze schertsfiguur ter plekke af?
Ik ben voor beleefdheid. Voor hoffelijkheid. Voor fatsoen in het dagelijks verkeer. Maar sommige types verdienen niet anders dan met stroop ingesmeerd door de confetti te worden gerold en zo te worden rondgereden in de goedkoopste carnavalsoptocht, en dan ook live op tv. Discussiëren kan met weldenkenden, afzeiken blijft over wanneer de plank voor de kop geen geluid meer doorlaat.
Sneeuw en ijs domineren de start van 2010. Van de weeromstuit heb ik twee enorme bakken malaga en mokka in de diepvries gezet, waaruit ik op gezette tijden bolletjes in voorgevormde eetbare bakjes schep. Elke dag is ijstijd. Zeker nu de dagen voetje voor voetje weer lengen. En hoewel de weersvoorspellingen bergen sneeuw aankondigen voor dit weekend, ruik ik de nakende lente al. Min tien doet me niks. Zolang zich maar geen ijskristallen in mijn roomdessert vormen, vind ik alles best.
Ook op deze laatste dag van mijn vakantie voltrekt het dierenritueel zich volgens plan. Ik sta op met Kali, Shiva slaapt nog even door. Een emmer geitenvoer wordt in de wei gestrooid want het groen is verdwenen onder een dikke laag natuurlijk pleisterwerk. In het hok vol gevogelte hak ik een wak in de stijfgevroren waterbak en strooi ik zaden, grit en gedroogde garnaaltjes op de grond. De eieren stop ik in mijn jaszakken. De zwartste kip wordt even in bedwang gehouden want die hindert de pauwen in het rustig verorberen van het feestmaal. Aan de blijvend besneeuwde bomen rond het terras hang ik vetbollen voor de overige hongerige gevleugelden.
Morgen begint mijn eerste werkdag met een radio-terugblik op de Mexicaanse griep. Ik hoop dat de sfeer in de Hilversumse studio niet al te ijzig zal zijn.
Ja, ook deze mijlpaal is niet aangegrepen om tabak uit mijn leven te bannen. Mijn trouwe pakje Drum en de onvermijdelijke rode (in België 'orange' wat natuurlijk de werkelijke kleur is) Rizla hebben me ook nu bijgestaan in de jaarwisseling en de eerste dagen erna. En wat dat betreft is mijn woonland ook weer typisch begonnen, alle vooroordelen bevestigend: http://www.nuvideo.nl/algemeen/34024/belgisch-rookverbod-niet-geldig-door-foutje.html (klik op de link dus). Verwar me niet met een fan van teer en nicotine, want ik ga mijn ordinaire verslaving verder niet romantiseren. Zeker niet na nieuwjaarsdag, waar ik na een avondje feestvieren in Balegem zo gruwelijk in de rook heb gestaan dat ik inmiddels al twee dagen mijn lenzen niet in kan doen. Mijn ogen branden harder dan de peuk die ik al typend tussen mijn linker wijs- en middelvinger geklemd houd.
De versgevallen sneeuw buiten dooft alles. De eerste stille zondag van 2010 is sprookjesachtig mooi. Een schitterende lichtblauwe lucht, vijf centimeter vast wit water, een open bos met zware bomen. Ik heb net heerlijk gewandeld over het terrein, tussen de naald- en loofbomen door, langs het schone water, de kapel, de mariagrot, over de oude oprit, door de weilanden, rond de portierswoning en weer terug. Weinig is heerlijker dan zo'n frisse wandeling. En dat alles onder het genot van een versgedraaid shaggie natuurlijk.
Laatste reacties